хоча ўсё выказаць, каб нічога ў душы не засталося, каб толькі зразумеў другі.
Разам са сьвежым паветрам у пакой уліваецца гамонка вясёлая. Ёй насустрач сыплюцца запытаньні:
— Ну як, што новага?
— Паваявалі, і ня пяць, а цэлых сем вагонаў грузіць даюць нам. Заўтра пасьля абеду трэба пачаць нам.
Слухаючы спрэчкі за сьцяной, Ганка хвалявалася. Яна адразу стукнула ў сьценку кулаком і закрычаал.
— Навіна, таварышы, кіньце спрачацца, сюды хутчэй!
Паднялася з ложка.
— І ў мяне навіна. Умову з ЦРК сёньня ад профкому зрабіла, узяла — лапіць мяшкі, грошы ў чырвонцах, за кожны дзесятак.
— Ха-ха-ха! Ну, чым ня жыцьцё? Знай жыві і вучыся.
— І ў мяне навіна. На тым тыдні дадуць нам з фінаддзелу акладныя лісты разносіць нэпманам. Прыдземо і скажам: вось вашай мосьці за сытае існаваньне, каб ня вельмі разьядаліся, неспадзяванка.
— Значыцца, неспадзяванкі разносіць будзем.
— Ха-ха-ха!
Па Мачулках папаўзьлі плёткі.
Раніцой ля калодзежу сказала Гарпіна Маланьні:
— Ці ня чула? Прыехала дачка Язэпава з Менску, больш двох год, як ня была дома, пахудзела, прось-
