Моўчкі выслухала, ні слова ня кажучы, выйшла. Болем сьціскала галаву думка.
«З дому чуць вырвалася, грашмі ячэйка дапамагла, усё, каб вучыцца, а тут позна. Што-ж тады, як ня прымуць? Без кватэры, без капейкі грошай».
Назаўтра дэкан рабфаку, стары профэсар, уважліва выслухаў.
— Думаеце, адна вы. Многа хто так едуць, шмат ужо прынялі. А вы вельмі позна, хоць-бы трохі раней, тады-б… А то вельмі позна. Ня можам прыняць, вы ня здолееце дагнаць курсу. Пачакайце да наступнага году.
У Надзі вакол сэрца намотвалася і крыўда, і злосьць.
— Пачакаць? А вы ведаеце, як лёгка мне гэта зрабіць, як лёгка было вырвацца з дому? Чаму аб гэтым ня пытаеце? Раней я не магла вучыцца, а зараз рабфакі для нас збудованы, я павінна вучыцца ў рабфаку, а не чакаць.
— Ведаю, што рабфак для вас, таварыш, вы будзеце вучыцца ў ім, але позна ў гэтым годзе, нельга прыняць.
— А я кажу, што налета мне яшчэ пазьней будзе, не магу адкласьці, не паеду назад.
Захацелася ўсё-ўсё выказаць гэтаму чалавеку, каб ён зразумеў яе жаданьне, каб дапамог. І, перабіваючыся ад хваляваньня, баючыся не сказаць усяго, гаварыла яму:
— …Дома нікога пісьменнага, адна на ўсю вёску
