сэрца сьціснулася ў маленькі камячок, пужліва стукае ў грудзёх, і сама яна адчувае сябе камячком маленькім, няпрыкметным. І ў Жэні так.
— Ужо трэці раз прыяджаю сюды, а як зьлезу з цягніка, увайду сюды, дык і здаецца, што вось-вось нешта расьцісьне мяне.
— І мне страшна…
«Мо’ і мяне расьцісьне тут, хто ведае. На рызыску я паехала сюды адна, без усяго. Ці-ж я здолею пражыць?
…Страшна, ня ведаю чаму так. Я ніколі, нідзе ня была».
Цётка Жэні мела ў горадзе краму, распачынала ганаль, жыла багата. Жэню спаткала проста, потым зьдзіўлена зірнула, як-бы поглядам спытала.
— А гэта хто такая?
— Гэта таварышка мая, паступаць прыехала.
Цётка працягнула Надзі пальцы, глянула на яе яшчэ раз і сказала расьцягнута, нібы так сабе:
— Паначуйце… хутка вы вельмі здружыліся…
А ў Надзі ад слоў гэтых і ад погляду Цёткі адразу ў камячок згарнулася радасьць, нарадзілася жаданьне ўцячы адсюль.
Спалі абедзьве на адным ложку. Пасьля дарогі спалася добра, і прачнулася Надзя толькі тады, як застукалі за сьцяною талеркамі і пачулася гамонка.
— Жэня прыехала?
— І сяброўку з сабой прывезла. Добра, што сама жыве, дык яшчэ і сябровак пачынае вазіць. У мяне не заежджы дом, трэба ведаць гэта.
