залі дружка дружцы. Яшчэ гадзіну таму назад незнаёмыя яны зараз адчулі ў сабе блізкіх прыяцёлак, адна аб другой усё ўжо ведалі.
— Мяне называюць Жэняй.
— А мяне Надзя.
Нясьціхаючыся ручайкам льлюцца словы цёплыя, блізкія, знаёмыя… У абедзьвюх аднолькавае жыцьцё дома, адны жаданьні, імкненьні, надзеі.
— У нас ня было ячэйкі, не ўвайшла яшчэ ў комсамол і ў Менску, бо мяне яшчэ мала ведаюць.
— Табе трэба быць комсамолкай, гэта наша, сваё.
— Паступлю гэтай зімой.
Ужо блізка Менск, апошнюю станцыю праехалі. Зьмяркаецца.
— У цябе ёсьць хто ў Менску?
— Нікога няма. Ня ведаю я, куды зайсьці сёньня, начаваць дзе.
— Ты аб гэтым і не кажы, Надзя, у мяне цётка ёсьць, я на кватэры ў яе, заедзем і будзем спаць.
— А ці-ж прыемна ёй будзе гэта:
— А што ёй? Хопіць месца.
— Яно так, але ці знайду я сабе хутка кватэру? Вось чаго баюся.
— Знойдзеш. Прымуць — і ў інтэрнат, а да гэтага разам будзем.
Выйшлі з цягніка. Праціскаючыся, выйшлі на вуліцу. Камень, камень і камень усюды. Цёмныя дамы-грамадзіны з бакоў вуліцы, цёмная і сама вуліца, міргае лямпачкамі-газьнічкамі са сьцен хатніх. У Надзі
