Гэта старонка не была вычытаная
ДАСУЖАЯ
— Ітту! Ітту! А божухна, бацюхна мой, і ў каго яна толькі ўдалася! Вось вырадак нейкі! Усюды лезе, усюды ёй трэба. Не пажывеш ты, Надзечка, доўга, скруціш галаву сваю звар’яцелую, скруціш… А матачкі мае, галубачкі, што з яе будзе?.. Гэта-ж, бач, у крыві і рукі, і шчака. Дзе гэта ты, кажы?!
Надзя, утаропіўшы ў зямлю вочы, слухала дакоры мацеры і маўчала. Са шчакі ля вуха сачылася кроў, кроў была і на руцэ.
— Хадзі сюды, я завяжу руку! Вось коршак, вось драчун расьце, кіпцюрамі сваім гатова горла перадраць усім. Мо’ білася з кім, а!
— Не.
— А дзе, як? Кажы, а то біць буду!
— Я не вінавата.
— Дзе абадралася, кажы?
— Аб елку.
— Аб елку, як гэта?
— З кургана, дзе елкі, стрэхі нейкія відаць, а я хацела бачыць усё далёка і палезла…
— Ну?
