пакой… Довід хацеў падтрымаць, але яна ўзяла яго руку і адвяла ўбок…
— Ня трэба, пакіньце мяне адну…
Зьдзіўлены і зьбялелы стаяў у калідоры Довід.
Задзіраста брынкала на старым піяніно полька.
У пакоі Соня заперла на замок дзьверы і, не распранаючыся, кінулася ў ложак, — схавала твар у падушку… А навокал яе кружыліся карагодам нейкія незнаёмыя, скрыўленыя твары, стол, паліто, боты, убраньні, шафа гаспадарская з пасудаю і ўсё гэта крычала: што выбіраеш? што выбіраеш?
Соня моцна сьціснула рукамі скроні, глыбей схавала ў падушку твар, сьціснула зубамі навалку падушкі і сама сабе глуха крыкнула: ня дам! нічога ня дам! ня дам!..
У пакоях гаспадара змоўкла полька.
Госьці пачалі разыходзіцца. У кандэлябрах мядзяных дагаралі ўжо сьвечкі, а Зэлда Язэпаўна яшчэ доўга і ўпарта штосьці шаптала мужу…
За акном слаўся ціхі сьнег.
в. Пацічова.
