Доўга маўчалі абое.
— Я ня буду на бюро.
— Як гэта?
— Ды так, — ня буду. Ня можаце вы са мною гэтак зрабіць!
— Ня ўпірайся. Я сказаў табе, якая існуе дырэктыва. Комуністы інакш рабіць ня можа. Ты-ж не маленькая дзяўчынка, тры гады ў партыі…
— Дык што-ж?
— Як што-ж? Ты не разумееш?
— Вельмі добра разумею!
З пакою даносіліся гукі полькі і скокаў.
— Та-ак. Дык усё-ж ткі? Як разьбіраць справу?
Соня яшчэ адчувала сьляды пацалункаў Довіда, помніла ўгавор аб вясельлі і аб тым, што парашыла зрабіць яму ў дзень вясельля падарунак: сказаць аб грашох. А тут ён, — ячэйка…
— Чаго вы ад мяне хочаце з ячэйкай?
— Хочам, каб сказала канчаткова, разумееш ты ці не?
— Разумею!
— Дык што-ж ты выбіраеш, — партыю ці грошы? А? Сорамна!..
— Ня дам грошай! Рабеце, што хочаце.
— Не дасі?.. вычысьцім…
— Вычышчайце, падзякую…
У сакратара задрыжэлі губы, на твары некалькі раз перакасіла левую шчаку, зморшчыўся лоб, вочы неяк дзіка глянулі на Соню.
