Голуб чамусьці баяўся зачапіць яго. А маўчаньне палохала… Страх не даваў ні на хвіліну пакою… А заглушыць яго нельга было нічым…
Калі зусім ужо зьмеркалася, падышоў камандзір.
— Таварыш Голуб, вы ідзеце ў выведку, зараз-жа! Да раньня трэба зьвярнуцца назад з весткамі.
Камандзір растлумачваў, як і куды ісьці кожнаму выведніку, аб чым дазнацца. Голуб слухаў і хоць, разумеў усю небясьпеку гэтага даручэньня, разумеў, што ідзе мо’ на пэўную сьмерць, але не супярэчыў, не адмаўляўся, саромеўся суседа. І як толькі камандзір скончыў, ён паправіў шынэль, праверыў вінтоўку і накіраваўся за камандзірам.
Сусед падняў галаву.
— Уцячэш — глядзі!..
Выведнікам трэба было ісьці ў адным напрамку, але так, каб ня ісьці кучай і каб быць блізка адзін ад другога. Дзеля таго, прайшоўшы крыху разам, яны разышліся ў бакі.
Ціха ішоў Голуб. Асьцярожна ступалі ногі ў густой роснай мураве. Ён бачыў, як зьлева крыха-па-крысе зьнікала ў пемры постаць суседа і гублялася сувязь між імі: усьведамленьне поўнага адзіноцтва пачынала палохаць…
Ісьці трэба вёрст пяць. Яшчэ некалькі крокаў поплавам, а там — далей дарогай ці полем…
Пад нагамі густая трава, высокая і сакавістая — ў самы раз касіць.. Шкода таптаць. Голуб высока
