новую эпоху ў жыцьці, раскрыла будучым пакалёньням шырокі, сьветлы шлях»…
Раптам ён пачуў нейкія дзіўныя гукі. Нешта аднастайна паціху гудзела, а ў гэта гудзеньне ўрываліся другія адрывістыя гукі, як-бы чалавечыя галасы.
— Прайшоў уперад трохі і ўспомніў, што тут блізка ў дварэ завод, гудзе мотор, а галасы — сьпеў моладзі, перад сходам, пэўна.
Тут прастарней было ветру ў гэтым вялізным заводзкім двары. Ён залятаў сюды, круціўся па ўсіх куток і потым вырываўся зноў на вуліцу, разносіў бадзёрыя словы песьні і кідаў іх кавалкамі жалеза, адсякаючы ад аднаго вялікага кавалка.
Гудзе завод, а праз гудзеньне, здаецца, чутны стукі вялізнага малатка, якія словамі песьні рвуцца ў сэрца, уздымаюць чалавека.
|
…Мы ня дарма згубілі сілы, |
— Ня дарма трацім сілы, ня дарма, — як гэта проста і праўдзіва!
А адтуль ужо несьліся другія словы:
|
Бо сталь сваім магутным гулам |
Яму, стоячы ў гэтай цёмнай вуліцы сярод завываньняў ветру, здавалася, што чуе ён ня гудзеньне мотора ў будынку заводу і не завываньне ветру, а чуе, як грымяць і падаюць разарваныя путы. А малады, задзірасты голас імкнуўся ў неабсяжны прастор, хацеў, каб яго ўсе пачулі:
|
Куём мы шчасьце для народу… |
