тых дзьвёх сіл і спачувае свайму сябру газэтчыку-кітайцу, які мо’ таксама сёньня крычыць аб Антанце, толькі на другой, мове? Як далёка яны адзін ад другога, як мала ведаюць адзін аб другім, а ўсё-ж такі мусіць аднэй думкай б’юцца сэрцы ў абодвух: каб кітаец-газэтчык стаў вольным.
Завярнуў у завулак, дзе ня відаць было людзей, прайшоў трохі і спыніўся.
Памацнеў вецер, чутно было, як лётае ён па гарадзкіх дварох, вязьне і ад цеснаты злуецца, гудзе сярдзіта. З другога боку вуліцы з хаты, праз адчыненую фортку, даносіліся ціхія гукі гітары.
Здавалася, што нараджаюцца гэтыя гукі недзе далёка-далёка, у бяздоннасьці зямлі, вырываюцца адтуль і расплываюцца кругамі ва ўсе бакі, у прастор, нібы хвалі. Вось яны маленькія, ціхія, упрашаюць кагосьці аб нечым, потым ад упрашваньня разам пераходзяць да крыку, пагроз, у якіх чуецца роспач… То зусім сьціхнуць на адзін момант, каб зноў пачаць упрашваньне, і ўжо ня чуваць пагроз, а плач, сьлёзы. Разам з гукамі струн гітары чуецца, сьпеў. І ў гуках струн і ў песьні — безнадзейныя просьбы заблудзіўшай душы, якая не знаходзіць выйсьця, згубіла ўсякую надзею на гэта і плача цяпер, а з плачам вылівае ўсю маркоту, усю гаротнасьць збалелага ў адзіноцтве, у бязмэтным блуканьні чалавека. Здаецца, што там б’ецца чыёсьці спужанае, хворае сэрца, разрываецца на маленькія, часткі — і ад болю страшэннага стогне чалавек. Здаецца, што гэта чутны ня гукі струн
