А доктар ужо ў трэці раз задаваў нейкае пытаньне, трымаючы ў руцэ анкету.
— А?.. Выбачайце, замарыўся я здорава. — Пачаў у адказ доктару апавядаць, як пражыў маленства, як жыў часы вайны. А доктар, відаць было, ужо ня слухаў яго, а аб нечым другім думае. Ён водзіць алоўкам па аднэй рысцы па паперы, часам шпарка падымае руку, нібы імкнецца нешта пісаць, потым зноў паціху кладзе яе на паперу — і зноў аловак чыркае па аднэй рысцы. У гэты момант ён устаўляў у гутарку сваё звычайнае — так, так.
Калі хворы, ня скончыўшы казаць, спыніўся і пачаў кашляць, доктар яшчэ раз падняў руку, паставіў на паперы кропку і пачаў сам гаварыць.
— Наша мэдычная практыка кажа, што хворым у большасьці, або нават і заўсёды, ня трэба праўды казаць, — гэтым можна толькі горш зрабіць. Калі чалавек зусім здаровы, ён ні на хвіліну не задумваецца аб сьмерці, дый і аб жыцьці ня вельмі прывык ён думаць. І хоць над галавой будзе пагроза сьмерці, усёроўна, куды хочаш палезе, у загрудкі з ёю возьмецца. А як захварэе, дык спужаецца трохі, але цешыць сябе думкай аб тым, што ачуняе. Пачуць яму ў такі момант, што сьмерць ужо за плячыма, ня зусім прыемная вестка…
«Няўжо пра мяне гаворыць?» Хацелася адагнаць далейшыя словы доктара і хацелася, каб, яны былі не такімі, да якіх хіліцца думка доктара.
— Такой весткай, — казаў зноў доктар, — можна спужаць чалавека. Ён тады стане ўвесь час толькі аб
