ной падкрадаецца да чалавека і сьмерць, і хваробы розныя і больш за ўсё ціснуць людзей… І ўсё за даверлівасьць чалавечую. Чалавек з раскрытымі грудзьмі ідзе насустрач вясьне, а яна ня так, па другому да яго…
Доктар зьняў акуляры, працёр іх, сеў на зэдлік і ўзяў адну анкету ў руку.
— Пятро Акуліч, так, — вось і знайшоў. — Потым, углядаючыся ў напісанае на анкеце, гаварыў сабе: — сэрца… гм… сэрца, браце, што помпа, перастане працаваць — і кроў не пабяжыць.
Хварэў Акуліч ужо даўно, але з прыходам зімы сьціхла нібы хворасць, і ён забыўся аб ёй, а з адлігай зноў абудзілася, прымусіла ў амбуляторыю пайсьці. І цяпер, калі ўбачыў сябе ў гэтым чысьценькім габінэце, з абведзенымі белай масьлянай фарбай сьценамі, і перад сабой старога доктара, таксама ў белым, пачала расьці трывога.
«А што, калі скажа, што хутка машынка стане? Дрэнна тады. Можа і да вясны не дажыву? Няўжо гэта можа быць?.. У зямлі будзеш гнісьці».
Ад гэтай думкі ўсё цела абдало холадам і ён уздрыгануў. Потым апамятаўся і стараўся адагнаць гэтую страшную думку другой.
«Глупства, гэта пройдзе. Адліга пачалася, застудзіў сябе трохі, ну і абудзілася старое. Вунь-жа і суседзі хварэюць, але папраўляюцца, — гэта пройдзе. Трэба будзе толькі сачыць за сабой ды адпачыць трохі грыдзецца».
І хацелася пачуць ад доктара гэткія самыя-ж словы.
