вось-вось угадае яна аб усім і пачне біць яго, грызьці зубамі за сына.
На дварэ пасьвятлела ад узышоўшага месяца. Месяц сьвяціў, прарываючы рэдкую муць пярэстых хмар. З-за іх дзе-ні-дзе праглядаюць рэдкія, на пасьвятлеўшым небе, зоркі. А Халімону хочацца, каб было цёмна, каб ня бачылі яго твару, не пазнавалі. І ён нахіляў голаў да зямлі ўсё ніжэй і ніжэй. Гаспадыня, сагнуўшыся, чакала, пакуль ён аддасьць кварту. Гаспадар моўчкі завярнуўся і пайшоў у хату. Хрыпла зарыпалі дзьверы сянец, бразнула гучна крамка.
Халімона апанаваў страх, што вось зараз гаспадыня пойдзе, і тады ён не пасьпее сам расказаць ёй аб усім. Лягчэй прызнавацца ноччу.
— О-ой!
— Шо з табой, баліць? Мо’ завязалі цесна?
— Не… Там ён, на дарозе. Мо’ жывы яшчэ.
— Хто?
— Ільля ваш. Ільлю забілі. Ня я, — яны забілі.
— А-а-а-ай, ратуйце! божачка!
З хаты выбег спужаны гаспадар. Гаспадыня выпрасталася, схапілася за галаву рукамі, акамянела.
— Што ты, што такое сталася?
— Іль-лю-у забілі, яны!
Халімон парываўся ўстаць, хацеў апраўдвацца перад бацькам забітага сына.
— Чалавеча! Ты забіў, а?
— Мо’ жывы яшчэ, ідзеце… яны ўсё, павялі мяне.
