Чыесьці рукі палезьлі ў кішэні, перамацалі ногі, плечы, жывот, і адчувае Ільля, што вось-вось дакранецца яна да грудзей — тады ўсё прапала.
Вось рука намацала, спынілася на хвіліну, потым рванула за каўнер. Вырваліся гузікі, пахіснуўся Ільля.
— Ня-а-ма? А?
Ільля маўчаў. Бандыт стаў махаць кулаком перад тварам.
— Гэта пробаваў? Кажы, з чым пасланы, што думаў гаварыць?
Падышоў другі з наганам.
— Ну-ну, нічога, ліст наш. Пусьціць цябе ці не?
Хацелася прасіцца, але ўжо зусім чамусьці ня было страху, што могуць забіць. Усё выйшла так хутка, нечакана, і ён ня думаў, ня мог уявіць, што яны могуць яго забіць.
З кустоў падышоў яшчэ адзін. Ільля адразу пазнаў Халімона, і ад таго, што ўбачыў свайго вяскоўца, якога ведаў зусім спакойным чалавекам, думка аб небясьпецы зусім зьнікла.
Халімон маўчаў. Маўчаў і Ільля.
— Калі пусьцім, скажаш ім, га?
Памаўчаў.
— Не.
— А як скажаш?
— Зловіце, тады.
Бандыт зьвярнуўся да Халімона. Той усё стаяў моўчкі, нярухама, думаў аб тым, што здарылася. Неяк няёмка зрабілася, што ён у такім выглядзе
