Халімон падсеў на ўслончык, выняў капшук і пачаў вярцець папяросу.
— Мо’ закурыш?
— Давай. Ты ўсё ў воласьць ходзіш, мо’ за зямлёй усё?
— Дзе там — зямлю ня вернеш, прапала ўжо, мусіць…
— Прапала.
— Так хаджу, — то газэтку тут вазьму, а то і справа якая, бяз гэтага нельга. Дый недалёка.
— А як жывецца?
— Ды што жывецца, усё, як на іголках: ні-то рабі што, ні-то чакаць чаго. Аб вайне ў нас усё гавораць. Як у вас тут, — ты-ж пад бокам, ня ведаеш?
— Хто іх ведае? Вайна — ні вайна, але вось з бандытамі, дык валэнданіны хапае. І ўчора злавілі аднаго, ліварверы нёс, аж пяць штук. Білі, ставілі расстрэльваць к паповаму дубу, каб прызнаўся і нічога, — сабе, кажа, купіў… У горад адаслалі. Па другіх мясцох усё воласьці паляць, б’юць. Разьвялося іх, і мы самі баімося. Ці доўга?
— А чаму-ж атрад ня прышлюць у воласьць?
— Прасілі і атрад, дык адмовілі, а тут усё чуткі ідуць, што зьбіраюцца і на нас напасьці.
— Гавораць?
— Ага!
— Чаму-к яны адмовілі? Яно-ж непакойна, могуць бяды нарабіць, сілы тут якія…
