блізка абазваліся сьвісткі. І гэта на яснай ціхай зямлі.
Захар Зынга быў ахвачан вострым настроем. Нешта цягнула яго йсьці некуды, нешта рабіць ці глядзець на што. І ён пайшоў туды, за горад. А там поезд падыходзіў да гораду.
Грымела жалеза магутнымі гімнамі, і далячынь, і бясконцасьць была ў жоўтай дарозе.
З лёгкасьцю нейкаю ён стаяў на адным месцы, хацелася яму самому тут дзейнічаць, чым найвялікш выявіць сябе перад усімі ці разам з усімі…
Насустрэч яму па дарозе бегла Рыта, вясёлая й прыгожая, з глыбокімі адзнакамі на твары частых думак, але з маладою гульлівасьцю ў постаці.
— Ты адкуль? — запытаў ён.
— Гуляць хадзіла.
— Адна?
— Тата, — сказала яна, — хадзем, я табе скажу.
Яму здалося, што яна нешта нядобрае яму скажа, і спахмурнеў трохі, устрывожыўся нейк, а пасьля раптам аформілася выразна ў яго думка, што добра-ж вельмі, што піць ён пакінуў.
— Гавары, ну…
— Я паеду адсюль. У суседні горад мяне на работу пасылаюць…
