Юлян прышоў пасьля першага званка. Ён уставіўся ў твар Губару й стаў канчаць перарваную гаворку:
— Я з цябе заўсёды пасьмяюся… на тваім месцы я доўга не раздумваў-бы і ніякіх камэдый не паказваў-бы, а злавіў-бы дзе-небудзь вечарам у цёмным кутку, ды аддубасіў-бы гад-даўку…
— Ня сьмей так гаварыць пра Марфу!
— Яйправа, я як чамерахнуў-бы дзе-небудзь ды ўсыпаў-бы, каб памятала, сукіна дачка…
— Гавару, пакінь!..
— Я яе ашчарэпіў-бы дзе ды хоць пацешыўся-б…
І Юлян заліўся рогатам. Весела перажываючы гэтую спрэчку, паціраючы рукамі ад асалоды нагляданьня, глядзеў на іх Мулін.
Губар сарваўся раптам з свайго месца і пхнуў Юляна ў грудзі. Той перакруціўся нейк бокам на хаду, хацеў затрымацца за жалеза, але рука пакаўзнулася, і ён зьехаў з машыны ўніз, стукнуўшыся губамі аб рэйку. Ад нечаканасьці ён з момант ляжаў на адным месцы, пасьля вінавата нейк усхваціўся, выплюнуў на сьнег кроў і пайшоў на станцыю мыцца… Затаіўшы на твары лёгкі сьмех, Мулін пачаў выціраць кудзеляю запэцканыя ў аліву рукі…
