Далёка відзён Пятрусь Міхалінчык — заворвае іржышча; ідзе ў вялікіх ботах за плугам, ківаючы наперад, пасьвіствае на ўсё поле, аж мне тут чутно — ад гэтага яму весела. Недзе за кустамі праяжджае Яўхім Стрыгун, я пазнаю яго па голасе — на каня яму ніколі ня трэба крычаць, а ён крычыць, крычыць так, што на ральлі трывожацца вароны.
Там недзе за кустамі каля рэчкі ў дзядзькі Язэпа ляжыць сухая атава. Ня можа быць, каб Дося ня прышла скласьці яе ў копы. Успомніўшы пра гэта, я повен думак, што мне ёсьць чаго сядзець тут, на гэтай зялёнай дарозе, — вечарам яна ўсё роўна будзе з студэнтам.
Цяпер у мяне страшная нецярплівасьць. Я адцягаю пад воз плуг, зьбіраю лейцы і пасьля йду да дзядзькавае атавы. Там пуста, толькі ўсё-ж таксама чорады дзікіх птушак.
Повен расчараваньня, я йду назад. Дашоў да краю кустоў і бачу: маленькая й смуглявая йдзе Дося. Ідзе босая, у сінім, з белаю хустачкаю на густых чорных валасох.
— Ваша атава зусім сухая, — гавару я.
— Тата заўтра забіраць будзе.
Што мне ёй больш гаварыць? Седзячы вечарам з дзядзькам Язэпам і бачачы, як яна ходзіць з нейкім практыкантам, у мяне складаюцца ў галаве многалікія цытаты; толькі не
