— Ну, то што ты мне паможаш! Што ты — доктар?! Тут і доктар, каб прышлося, пакуль рады дасьць, дык галаву скруціць.
— Чаму?
— А таму, што ў мяне гэты жывот вельмі-ж сіберна сорваны.
— То ён у цябе сорваны?
— А ты думаў які?! Сорваны.
— Як-жа ты яго сарваў?
— От дзіва ўгледзеў, што чалавек жывот сарваў. Ці гэта, я-ж кажу, дзіва?! Як новыя падрубы ў сваю старую хату падкладаў, дык бервяно падняў — от табе і ўся музыка!
— Як-жа ты робіш?
— Рабл-лю, уг-га! Калі з раз на тыдзень або два і пакачаюся жыватом, дык нічога-ж чалавек не парадзіш. На тое ён і сорваны, каб з ім качацца. А раблю — ручніком перавяжу яго, перацісну, дык ён і нічога, маўчыць… Тпр-р-р!.. Мухі-ж, здаецца, не сякуць, што ўстоіць, падла, ня можа; дай хамуціну перакруціць!.. Дык так і раблю. А калі, бывае, зьем што-небудзь цяжкае, дык тады, праўда, калі схваціць ён мяне, гэты самы жывот, дык, здаецца, на сьвеце ня жыў-бы. Енчыш-енчыш, качаешся-качаешся, няма горшае пакуты, няхай яно нікому добраму. Каб тады, здаецца, хто сказаў: „От, табе,
