Гэта старонка не была вычытаная
ГАВОРКА УНОЧЫ У ДАРОЗЕ
— Тпр-р-р!..
— Што там?
— Гужы ад'ехалі.
— Чаго-ж яны?
— Хамуціна лопнула.
— Ну?!
— Яйправа. Як выяжджалі, дык, ліха ёй, тады ўжо ледзьве ліпела… Тпр-р-р, ня ўстоіш!.. На, патрымай лейцы, а я зьлезу папраўлю… Няхай яна згарыць нечага, гэтакая работа; дзе коратка, там і рвецца… Жывот баліць…
— Дык чаго-ж ты палез, калі табе жывот баліць, то йдзі сядзь — я папраўлю.
— От, я й сам папраўлю; жывот ужо, можна сказаць, перабалеў, пакідае ўжо.
— То гэта ён табе ўвесь час балеў, а ты сядзеў ды маўчаў!..
— А што я крычаць на ўвесь гэты лес павінен, ці што?
— Ты хоць-бы мне сказаў!
