Гэта прасіў праўшчык фартап'янаў.
Абцёршы вусы, ён яшчэ выпіў, паднёс шклянку Зынгу і яшчэ выпіў сам. Зынга нарыхтаваўся.
— Слухай!..
Зынга расьцягнуў гармоньню, а той засьпяваў.
|
Р-р-размалюю прачындалы. |
— Ты што за злыбеду сьпяваеш, эй ты!.. — гукнуў Пруткевіч.
— Зынга, не падыгрывай яму!
А той змоўк, плюнуў, абцёр вусы і залепятаў сьмешным голасам і п'яным мотывам тое самае.
Пруткевіч сарваўся з месца, схваціў яго за плечы, падняў вышэй стала, грукнуў яго нагамі па падлозе і, патрасаючы ім у такт, страшнаю актаваю зароў:
|
Дзед б-боб-б малаціў |
Зынга, радасны, з усіх сіл рэзнуў на гармоньні гэты мотыў, а Пруткевіч, адкінуўшы ў бок праўшчыка фартап'янаў, пайшоў трапака.
Тады зьявіўся буфэтчык і яшчэ двое з ім і пачалі разганяць вясельле.
