Зынга, гатовы, глянуў на яе.
Жанчына засьпявала:
|
Ой, у полі ды на волі цераз межы-ы-ы… |
Голас у яе быў сіплы і нечым нядобрым спачатку павеяла ад гэтае яе песьні. Пасьля, як Зынга пачаў ціха, каб не заглушыць яе, падыгрываць, яна нейк павесялела, і голас яе стаў сакаўным нейкім і больш прыемным.
|
Пазарастала травою, |
Яна затупала нагамі, і тады праўшчык фартап'янаў памог ёй прыпеўку:
|
Ой, гоп!.. |
— Іграй, братка, — прасіў нехта Зынгу, — на выпі і іграй.
Зынга выпіў. Жанчына, ня скончыўшы, сьціхла.
— Іграй польку!
— Польку-сьмех?
— Якую хочаш.
— Якую ты хочаш? Мне ўсё роўна…
— Дай яму выпіць.
— На, выпі ды йграй.
Зынга зайграў „польку-сьмех“.
— Зайграй от што… Падыграй.
