І ўвесь гэты дзень Сьцяпан быў сярдзіты. Куды-б ён ні пашоў, за што-б ні ўзяўся, усюды гэтыя падрызьнікі стаяць у вачох, як-бы іх там хто павесіў. Бадай на іх упадак! Ня толькі людзі, а і жывёла сьмяецца з яго. Тут Сьцяпану ўспомніліся словы Зосі, Цырлік, Мікалай, як скакаў ён лявоніху, рыжая і падласая карова і бык. Ну, усе-ж з яго сьмяяліся. А сабака дык нават разарваў ззаду. І маюць клёк, бо ён дурны, хоць і стары. Нават уначы ня меў Сьцяпан супакою. Прысьніўся такі брыдкі сон. Здаецца сьнілася Сьцяпану — ён даваў каровам, а падрызьнікі (зноў яны!) віселі на старым вязе. Так сабе і вісяць яны. Потым гэты вяз як-бы ўздрыгануўся, сагнуўся, павярнуў сукамі і ўсьцягнуў на сябе падрызьнікі. Сьцяпан падышоў і кажа: „Стары ты ўжо чалавек (так і сказаў — чалавек) займацца такімі жартамі не фасуе“. І толькі Сьцяпан хацеў зьняць падрызьнікі, як гэты вяз падняўся ўгару, потым сарваўся з месца і пашоў бегаць па дварэ, а за ім — сабакі, Зося, матушка; зноў выскачыў з-за вугла Цырлік і пашоў каля вязу ў прысядкі.
Сьцяпан прахапіўся, правёў рукою па сьцяне — падрызьнікі вісяць на месцы.
— А каб вас агонь спаліў!
Тут ён падняўся, зьняў іх і давай малаціць імі па загарадцы.
— Панясу тапіць!
І Сьцяпан цьвёрда пастанавіў утапіць іх у рэчцы. Няхай толькі разьвіднеецца. З гэтай пастановай Сьцяпан заснуў ізноў. Настала раніца, і Сьцяпан супакоўся.
— А каб папрабаваць панесьці іх прадаць? Сьцяпанавы думкі пашлі па новай дарозе. Прадаць, няпрыменна прадаць. Яшчэ й зарабіць можна будзе. Ухадзіўшыся каля жывёлы, Сьцяпан зноў стаў прыводзіць у парадак падрызьнікі: разгладзіў іх, пачысьціў і ціханька шуснуў у горад. А горад быў тут- жа. Прышоўшы ў горад, Сьцяпан распасьцёр падрызьнікі на руках так, каб паказаць іх з найлепшага боку. Прашоўся па аднэй, па другой вуліцы. Ніхто ня пытае — няма купца. А часам які цікавы падойдзе, паглядзіць, ускіне плячыма і пойдзе.
— Манах! манах! — гукнулі два падшывальцы і, тузянуўшы Сьцяпанавы падрызьнікі, пусьціліся драла.
