— Ой, Сьцяпан, як хораша! Каб цяпер ты стаў на агарод, то ня было-б на сьвеце лепшага пужала, і зарагатаў яшчэ, сморад!
— Каб табе калом вочы пасталі, абармот ты! Ідзі, ідзі, бо зацкую сабакамі.
Ужо Цырлік адышоўся, а Сьцяпан яшчэ доўга гаварыў, якія круцялі гэтыя жыды.
Абапёршыся на загарадку, Сьцяпан дастаў люлечку на кароценькім цыбучку, накладаў у яе махорку і разважаў. Думкі яго вярцеліся каля падрызьнікаў. Ніхто не павінен быў думаць — мысьліў Сьцяпан, — што яму дыхтавала якая-небудзь карысьць, як ён купляў падрызьнікі. І ня думала быць! А хто ня верыць гэтаму, няхай праканаецца сам: адзін падрызьнік Сьцяпан няіменна зашле ў сяло свайму нябожу, сястрэнічу Мікалаю. Аддасьць краўцу, то такія выфастрыгуе нагавіцы або сьвітку, што пярвейшая ў сяле красуля будзе млець па Мікалаі. Толькі ці варта даваць яму? Яшчэ летась ён, падстроіў Сьцяпану штучку, за якую прышлося пасьвяціць вачыма. Як роднага, прыхіліў Сьцяпан свайго нябожу, а той назаўтра выцягнуў з варывеньні ў бацюшкі бутэльку наліўкі і два скруткі каўбас, як добрыя заваратні. Калі каму даваць, то не Мікалаю.
— Дзень добры, дзядзька! Як маешся?
Сьцяпан знячэўку аж падскочыў і выпусьціў у гной люльку.
— Бадай ты, Міколка, спрах: так спужаў мяне!
Сьцяпан і не сьцікаваў, як увашоў той, пра каго ён думаў.
— Што гэта ў цябе, дзядзька, вісіць? — спытаў Мікалай
— Дзе вісіць? — спытаў, нібы-то нічога ня ведаючы, Сьцяпан і дадаў:
— А! гэта! гэта… так рэч адна.
Мікола зьняў падрызьнік і стаў разглядаць яго.
— Ці ты, дзядзька, хочаш быць папом? Навошта яны табе?
Доўга ня думаючы, Мікалай нацягнуў на сябе падрызьнік. Потым ён, як вар‘ят які, выскачыў на двор і давай круціцца.
Сьцяпан узлаваўся.
— Пакінь, Мікола, дурэць! Чуеш ты? — крыкнуў Сьцяпан і выбег на двор, каб сьцягнуць з Мікалая падрызьнік. Мікалай адбегся і давай падражнівацца з дзядзькам.
