Сьцяпана, Сьцяпан бацюшку. І гэта ні на адзін шэлег не псавала іх крэпкую, вякамі гадаваную дружбу.
І цяпер, стоячы на парозе і бачачы, як Шлёма Цырлік сваімі бруднымі пальцамі калупае кожную закарвашыну, кожную пляму на бацюшкавых падрызьніках, Сьцяпан ня мог болей трываць. Адважна ступіў ён у пакой, проста ў тое месца, дзе стаяў Шлёма, вырваў з рук падрызьнікі і, зьвярнуўшыся да матушкі, спытаў:
— Колькі яны каштуюць?
— Восем рублёў, Сьцяпанка.
— Дык адлічэце з маіх грошай, я забіраю іх.
Сказаўшы гэта, Сьцяпан кінуў на Шлёму такі погляд, як-бы хацеў сказаць:
— Шалудзька ты! Ось як купляюць людзі!
Шлёма толькі ўскінуў плячыма, усьміхнуўся і сказаў:
— Ну-э!
Сьцяпан-жа высака падняўшы галаву, можа першы раз за ўсё жыцьцё, вышаў з пакояў. Яму здавалася, што ён памаладзеў на цэлых дзесяць год, што ён зрабіў штось важнае, і на яго пазірае цяпер увесь сьвет. А ідучы праз кухню, ён звысака зірнуў на Зосю.
Хоць яна і добрая зараза, але ўсё-ж такі была нешта як-бы жонка, хай сабе і ня венчаная.
Зося, зірнуўшы на тое, як высака трымаў Сьцяпан старыя падрызьнікі і як сьвяціўся яго твар, адразу сьцяміла ў чым тут справа.
— Пашоў-бы лепш на сьметнік ды выкінуў грошы, — сказала яна.
— Ведаеш ты… з носа ды ў рот, — адказаў Сьцяпан.
Можа каб хто сказаў, то Сьцяпан зьвярнуў-бы увагу, а то яна! Што яна знае? заткала[1] гэта старое!
Сьцяпану цяпер хацелася пабыць аднаму. Найлепшым для гэтага месцам быў хлеў, дзе стаялі з аднаго боку коні, а з другога — каровы. У хлеве Сьцяпан пражыў добрую палавіну свайго веку. Што ён тут перадумаў — ведаюць адны толькі сьцены. Толькі мала хто цікавіцца апавяданьнем гэтых сьцен і загарадак, дзе стаіць скаціна і жыве чалавек.
- ↑ Заткала — жмут ануч, каторымі даўней затыкалі коміны.
