зьнячэўку стаў, і з яго грудзей, проціў яго волі, вылецеў жаласны і доўгі крык:
— А-а-а-й!
Ня спалася ў гэту ноч Мікалаю. У хаце з ім быў адзін толькі Міхаська, яго сын, хлопчык гадкоў шасьці. Жонка яшчэ ў дзень пашла да хворай сястры. Пакуль сяло гаманіла, Мікола сяк-так трымаўся і барукаўся са страхам, не даваў яму надта вялікай аблады над сабою. Сон-жа, як на злосьць, ніяк не замыкаў яму вочы. Праўда, у дзень Мікола даў храпака і выспаўся. „Трэба кінуць гэты паганы звычай спаць у дзень“, думаў ён і хаваў галаву пад коўдру, плюшчыў вочы, прабаваў нават храпці. Але, храпануўшы раз, ён спалохаўся свайго храпу і зараз-жа перастаў. Тымчасам сяло моўкла, ноч усё глыбей і цяжэй насядала на зямлю.
— Міхась! Міхаська!
— Га!
— Ты ўжо сьпіш, сынок?
— Сплю, — пачуўся з запечка голас Міхася.
— Можа-б ты, сынок, зьбегаў да цёткі ды паклікаў-бы матку? Скажы — тату нешта нядобра зрабілася.
— Ого! я баюся!
— Дурань ты! Чаго баяцца? Вось сказаў! — стаў бацька высьмейваць страхі сына, а сам увесь калоціцца ад страху.
— А як спаткаю ваўчыцу з чалавечаю галавой? — сказаў сын.
— Якую ваўчыцу? Што ты пляцеш? Сасьніў, ці што?
— Сасьніў! Ці-ж ты ня чуў хіба?
— Дзе? Што? — спытаў бацька апаўшым голасам, а сам пачуў, як уся скура як-бы стала сьцягацца, каб вылужыць яго цела.
А Міхаська стаў расказваць пра ваўчыцу з чалавечай галавой і расказаў гэта такім тонам, што сьмешна было сумлявацца ў праўдзе.
— Брэшуць! — чуць ня плачучы, сказаў бацька.
— Дальбог, татачка, праўда! Вось, тата, не дасі веры! Спытайся, у каго хочаш.
