— Дык вось ён які чорт! — падумаў Міхась. Што-ж тут рабіць?
„Чорт“ стаяў і не даваў дарогі.
Пятрусь трохі апомніўся. Да яго вярнуўся язык і памяць.
— Уцякай з дарогі, бо канём раздушу!
— Як?! ты мяне з дарогі гоніш?
— Уцякай, кажу, а то яшчэ й нюхаўку паб‘ю!
— Ты мне?! Ды ты ведаеш, хто я?
— Ну, хто-ж ты?
— Ага! Кто я? Папробуй выцяць!
Пятрусь ужо падняў пугу, але не асьмеліўся выцяць „чорта“.
— Ну, годзе! пашоў з дарогі!
— Не, не пайду!
— Чаго ты прывязаўся, як смала? Згінь, прападзі!
Але „чорт“ ня гінуў.
Пакуль яны крычалі, конь пачуў волю і стаў памаленьку заварачвацца назад, шчыплючы траву. У сварцы Пятрусь зусім ня бачыў, што конь яго завярнуўся.
А Міхась як падскочыць да Пятруся ды як запішчыць! Ды так моцна, што аж Іван падняў галаву. А конь шчыпаў траву каля Івана. Як заварушыўся Іван — конь спудзіўся і паскакаў назад у млын.
Га-га-га-га!.. зарагатаў Міхась (ён чуў, што чорт рагоча, падмануўшы чалавека). Пятрусь і ня думаў спыняць каня: скарэй-бы ад гэтага нячыстага месца!
Але, як ён дзівіўся, калі йзноў прыехаў у млын.
А назаўтра Пятрусь Гвозд усім, як у звон званіў, што бачыў чорта каля Кірылавай Магілы.
