Яму хацелася сьпяваць. Міхась быў чалавек вясёлы. А яшчэ быў весялейшы, як хмель пачынаў туманіць яго лахматую галаву. Тады ён быў штукар на ўсе рукі.
— І гэ-э-э-эй ты, гарэ-э-э-элачка! — прабаваў Міхась выдумаць песьню пра гарэлку. Далей нічога ня мог прыдумаць і сьціх.
У лесе было ціха. Толькі рэха пакацілася! І далёка-далёка паняслося „гарэ-э-ээлачка“ і прапала недзе за гарою ў Белых Крыніцах. Аж страшна стала Міхасю.
Не бяз прычыны страшна зрабілася Міхасю: былі яны якраз недалёка ад Кірылавай магілы.
От што чуў я ад людзей пра Кірылаву магілу.
У князя Р. быў слуга Кірыла. Князь любіў езьдзіць на паляваньне і заўсёды браў з сабою і Кірылу. Адзін раз кажа яму князь:
— От што, каханы, я паеду да пана абедаць, а ты садзіся вярхом на каня, і колькі лесу аб‘едзеш на кані, пакуль я паабедаю, увесь той лес дарую табе, бо ты добры слуга.
Падзякваў Кірыла князю, узяў самага лепшага каня, сеў і паехаў. Каб князь бачыў, колькі ён аб‘едзе, узяў ён з сабою шаблю і рабіў ёю на хвоях лысінкі.
Як пабачыў князь, колькі Кірыла лесу аб‘ехаў, аж за галаву ўзяўся.
— От, што, каханы, — кажа князь: — цяпер ты палезь на дуб, ды паглядзі адтуль, як многа ў цябе лесу.
Кірыла палез на самы верх.
Зьняў князь з плеч стрэльбу.
— Ну, мой каханы, закукуй цяпер, як зязюлька.
Кірыла закукаваў.
Бух! — выстраліў князь.
І скінуўся на зямлю бедны Кірыла з прабітаю навылет галавою.
Пад тым дубам яго і пахавалі. Месца тое і стала звацца Кірылаваю магілаю.
І цяпер яшчэ ў тым лесе відаць на хвоях лысіны. Заплылі яны смалою, і завуць іх Кірылавымі знакамі.
