ЧОРТ
— Братка ты мой, Іван! Ты знаеш, як я цябе люблю! Ну, дай — пацалуемся! Во, гэтак!.. Назавеш ты Міхася сабакаю, лайдаком, калі пачуеш ад каго, што я табе кепска мысьлю.
— Братка ты мой, Міхаська! Забі мяне пярун, во тут, у гэту ночку, на гэтай дарозе, калі я ня люблю цябе. Дай і я цябе пацалую!
І сябры зноў сталі цалавацца.
Міхась і Іван — лясьнікі. Зашлі яны да цёткі Хрумы і трынкнулі, што называецца. А цяпер ішлі да дому.
— Не магу, братка, ісьці, — прызнаўся Іван.
— Дык што-ж мы будзем рабіць?
— Дай ляжам, паляжым.
— Ну, давай.
І яны ляглі.
— Што-ж мы будзем так ляжаць? — кажа Міхась. — Давай клясьці лясьнічага!
Іван замарматаў нешта пад нос і… заснуў.
— Ужо сьпіш? Уставай, пойдзем.
— Не магу, братка.
— Садзіся мне на плечы, панясу катла.
Міхась стаў на кукішкі і падставіў сьпіну. Іван узяўся за плечы. Сталі падымацца. Міхась крактаў, пяўся, а потым паваліўся сьпіною на Івана, і ляжаць абодва. Яны зноў абняліся. Ім здавалася, што ня было і няма на сьвеце гэтакіх сяброў, як яны.
Паляжалі трохі. Іван захроп, як пшаніцу прадаўшы.
— Сьпіць, — сказаў Міхась і ўстаў.
