Аж холадна зрабілася старасьце: пачаць то пачаў, але чым скончыш? як тут выкруціцца?
Міхалка тым часам прыглядаўся да пісаньня. Перш-на-перш ён пасадзіў вялізную „варону“ на паперы. А як гэта капка непатрэбна, то ён размазаў яе рукавом і пачаў выводзіць каракулі, высалапіўшы язык і сярпом скрывіўшы яго на правай палавіне роту.
А стараста думаў. Цяпер ён думаў папраўдзе, але галава была як саганец — ніводнай думкі ня выціснуў з яе бедны стараста.
— Мы… мы… мы… ліжа… іжа… падкасаныя… — Міхалка ўпёрся носам у кантракт.
— А ты праўду кажаш, — загаварыў „пісар“, ня зводзячы вачэй з кантракту: што-ж я напісаў?
— Ніжэйпадпісаныя, — сказаў стараста апаўшым голасам.
— Ага! так, так!
— Прачытаюць у воласьці, яны-ж з гэтага і хлеб ядуць, — разьвясельваў іх арандатар Кукса.
А тымчасам і стараста і „пісар“ не маглі далей зрушыцца з месца, як-бы на сьцяну налезьлі.
Стараста ўставіўся вачыма ў печ, як дурны, і стаяў, Міхалка ваяваў з „сялянамі“. Чытаў, чытаў, а ў канцы вычытаў:
— Сагане.
Усе зарагаталі.
Старасту асьвяціла ўрэшце добрая думка.
— Ну, і пісар-жа з цябе! — накінуўся ён на Міхалку, — пісаў пісака, што не разьбярэ й сабака… Бадай ты згарэў! Ідзеце, хлопцы, да хаты. Прыедзе пісар, дык і напіша…
