— Другія мужыкі.
— Ды што-ж? Не спрачаюся, вашы мужыкі могуць быць і дрэннымі, але з гэтага ня сьледуе, што і ўсе мужыкі нікуды нягодныя. Тая-ж самая паншчына, аб якой шкадуе а. Кірыл, псавала іх, бо, як пацьвярджаюць факты, былі такія паны, што гналі сваіх мужыкоў і падбівалі іх на кражу ў сваіх суседзяў-паноў.
На гэтым месцы гутаркі ўвайшла матушка.
На яе твары была прыветная ўсьмешка.
Паздароўкалася, села і, зьвярнуўшыся да Лабановіча, запытала:
— Былі ў пісара?.. Ну, як вы знаходзіце пісаранак?
— Прызнацца, я і не разгледзеў іх, бо мы вельмі мала былі там.
— А праўда, Саша — харошанькая?
А. Кірыл паморшчыўся і махнуў рукою.
А Лабановіч адказаў:
— Нічога сабе дзяўчына.
— Вось бачыце, шкада толькі, што вы ад нас далёка, а то-б зачасьцілі за Сашачкаю.
— А хіба тут няма каму гэтаю справаю заняцца? Вось мой колега, напрыклад?
Саханюк і бацюшка засьмяяліся.
— Не, я ўжо зусім страціў там ласку, дзякаваць богу.
А. Кірыл засьмяяўся яшчэ грамчэй.
— Наш настаўнік кажа: «Не на такога прасьцяка напалі!» — сказаў ён.
— Апрача таго, я чуў, што ў яе жаніх ёсьць ужо.
— Ці мала на сьвеце дурняў? — зноў дадаў а. Кірыл.
А матушка вяла сваё.
— Ну, то што? Хіба жаніхам сьвіней не падкладаюць?
— Гэта было-б не пахрысьціянску.
— Затое-ж бы пакавалерску.
— З поліцыяй мець дзела небясьпечна, — зазначыў а. Кірыл.
— Глуш там у вас, вучыцелька!
