Ён пачаў перабіраць кнігі, складваць паперы, прыводзіць іх у парадак.
У аднэй кнізе ён найшоў невялічкі лісьцік паперы, напісаны рукою Ядвісі.
Яна пісала:
«Бывайце здаровы. Я зумыслу пастаралася, каб вы мяне тут не засталі, хоць мне й хацелася яшчэ хоць раз, апошні раз пабачыцца з вамі. Але я падумала сабе: усё роўна, ехаць мне трэба; ехаць-жа тады, калі вы былі-б тут, мне было-б яшчэ цяжэй... Панна Людміла чакае вас — зайдзеце да яе».
І больш нічога не напісала.
Лабановіч доўга пазіраў на гэту паперку. Нават не напісала, куды едзе, і сама не падпісалася...
І чаму ўсё-гэта так скончылася? Чаму?.. І няўжо гэта канец?
Ён яшчэ доўга сядзеў і разважаў. На вочы набягалі сьлёзы.
Ён згарнуў гэту запісачку разам з сваёю і палажыў у кішэню.
Пад вечар прышоў стараста прыняць школу. Лабановіч тлумачыў яму, дзе якія дакуманты і што ён здае. Стараста нічога ня цяміў, але выгляд меў такі, як-бы для яго ўсе гэтыя справы былі добра знаёмы.
Назаўтра напісаў Лабановіч прашэньне аб перамяшчэньні і стаў зьбірацца ў дарогу. Бабка часта ўваходзіла ў пакойчык і, як родная матка, падбірала за ім яго розныя рэчы.
— Разьлятаюцца мае галубкі, — тужліва прамовіла бабка: — ня вернецеся вы, панічыку, сюды!
І бабка ў вялікім засмучэньні падперла рукою шчаку.
А вечарам, праводзячы настаўніка, яна заплакала.
Садзячыся на хурманку з двома чамаданчыкамі, настаўнік сказаў у сваіх думках:
— Адзін разьдзел кнігі прачытан і загортваецца!.. Ну, што-ж? гайда далей!
Менск, 1921—22 г.
