Ядвіся йзноў на дварэ.
Яна падышла да дзікае грушкі. Пазірае на яе, штось разважаючы. Яна аглядецца, бярэ за гэту грушку. Але грушка моцна бароніць сябе і коле Ядвісі руку. «Гэта-ж я такая калючая. — думае Ядвіся: — бо я — дзікая!»
Яна зноў падымае руку і асьцярожненька бярэ за самы вяршок і ломіць яго. Нашто яна гэта зрабіла? Яна проста хоча сказаць гэтым, што яна злая і нядобрая. Няхай ён ведае гэта. Яна ідзе на свой двор. Зноў пазірае на гэтыя цёмныя вокны. І месячык адышоўся ад іх, бо яны мёртвы і іх не ажывіш. Не ажывіш, бо душа вышла з гэтага дому. Ядвіся глядзіць на іх і ня верыць сабе, што яна была там. Гэта проста ёй прысьнілася... Няхай-бы ён ужо і не прыяжджаў сюды і не даваў-бы жыцьця гэтым вокнам. А яны ажывуць. Яны зноў ажывуць! Але жыцьця яна ўжо ня ўбачыць, бо гэта апошні яе тут вечар: яна сама так захацела. Чаму? Яно проста спыніла сваё шчасьце і сказала «Даволі!» Але хто-ж вырве з яе сэрца гэта шчасьце цяпер? Ніхто. Яна будзе з ім жыць, будзе жыць і з тым, хто сядзеў унь там і праводзіў рукою па сваіх цёмных, маладых вусіках.
Але сэрдца ёй кажа; «Я хачу яшчэ болей гэтага шчасьця! Я хачу выпіць яго ўсё, усё, да самага дна!» «Не: няхай яно будзе лепш недапітым, бо можа на дне яго наліта атрута. Так лепей! Так лепей!» — гаворыць Ядвіся да свайго сэрца, ды яно ніяк ня хоча згадзіцца з ёю. Яна хоча думаць аб другім: аб дарозе, аб тым невядомым, што на гэтай дарозе яе напаткае. Але гэтыя ўдумныя добрыя вочы пазіраюць на яе, як-бы яны просяць, каб аб іх, толькі аб іх думала яна. І сэрца ёй зноў кажа:
«Нашто ты лгала яму?..»
Малады месячык схіліўся над ветракамі. Яго ўжо ня цікавіць гэта дзяўчына і гэтыя вокны, якія імкнуўся ён ажывіць. Ён яшчэ не акрэп. Яго цягне край зямлі, няясны і мілы. Ідзе ён туды адпачыць, каб набрацца новых сіл на заўтрашнюю ноч. І ён ажывіць гэтыя вокны.
Нявідная рука поўначы ціха праводзіць граніцы між ноччу і днём, і ў вечнасьць адходзіць гэты вечар Ядвісі.
