нязвычайна вясёлы і, павярнуўшыся да панны Людмілы, засьпяваў:
Ксёндз барнадын у касьцелі—
ха-ха-ха-ха!
Віздеў собе анелі!
Тра-ля-ля-ля!
А далей ён чамусь не сьпяваў, як яго ні прасілі.
— Габрынька! — скамандваў ён: — заграй нам што-небудзь!
Пад звонкія і мэлёдычныя зыкі гэтае музыкі сарваўся з месца Грыгарэц і пайшоў тупаць і прытупваць. Здавалася, што гэта не чалавек танцуе, а нейкі добры ўкормлены вяпрук убег у гэты пакой і ў нейкай сьвіной радасьці разгуляўся тут і пайшоў выбрыкваць розныя свае вяпручыныя выкрутасы. Пайшоў танцаваць і пан падлоўчы са сваёю жонкаю. Усе вельмі хвалілі пана падлоўчага і паню падлоўчую. Праўда, танцаваў ён здольна. Потым ён пайшоў у танцы з паннаю Людмілаю. Грыгарэц пад шум танцаў кудысь зьнік. І калі агледзеліся, што ён прапаў, то пан падлоўчы сказаў:
— О, злодзей! Ведаю я, куды ён пайшоў! — і, як відаць, трохі яму пазайздросьціў.
Анатоль, праспаўшыся, зноў увайшоў у пакой. Гэта быў высокі малады хлапец, не падобны да свае сястры. Яны з настаўнікам падселі да стала і пачалі ізноў піць, як-бы гарэлкі ў вочы ня бачылі.
— Ну, Толя: ці не пара нам дамоў? — падышла да іх панна Людміла.
— Гуляйце: вялікадзень раз на год бывае, — сказаў ёй Лабановіч.
— Ну, хто вам больш падабаецца з хатоўскіх маладых людзей? — пытала яна Лабановіча.
— Усе слаўныя хлопцы, — адказаў ён.
— Ну, гэтым вы мала сказалі.
— А што мне пра іх казаць? Я больш цікаўлюся дзяўчатамі.
— Ну, а хто-ж вам больш падабаецца з паненак?
— Калі аб гэтым пытаецеся вы, то я павінен сказаць вам — вы.
