Панна Ядвіся незаметна падышла да Лабановіча. Гэты так добра знаёмы яму голас прывёў яго ў нейкае трапятаньне. Сэрца застукала мацней.
— Хачу па сабе вам памяць пакінуць.
— А хіба-ж вы ўміраць зьбіраецеся? — засьмяялася Ядвіся.
— Я ўжо памёр, — трагічна прамовіў Лабановіч.
— Дык гэта вас хаваць тут будуць? — жартавала яна: — можа пабегчы пасклікаць баб, каб паплакалі па вас?
— А вы хіба не заплачаце па мне?
— Дык вы-ж усё роўна чуць ня будзеце.
— Ах, выбачайце! — апамятваўся Лабановіч: — вельмі дзякую вам за букецік і за тыя красачкі, што праз фортку ўляцелі.
Панна Ядвіся прыкінулася вельмі зьдзіўленаю і як-бы нічога не разумела.
— Які букецік?
— А той самы, што ўчора вы на стол палажылі.
— Ваша бабка — лгарка, і самі вы — лгар, — запротэставала Ядвіся: — больш ніколі да яе не пайду, і ў вашу кухню ня ступіць мая нага...
— І ў маю фортку не паляціць ні адна краска?
Панна Ядвіся павярнулася і кінулася бягом у свой двор, потым яна спынілася і пайшла зноў да Лабановіча.
— Слухайце: вы бралі кнігу, што ў вас на стале разгорнута ляжала?
— Не, ня браў.
— Вы ня лжыцё?
— Я, здаецца, нікому яшчэ ў форткі ня кідаў красак, каб мне лгаць.
Панна Ядвіся чагось засьмяялася, ніколечкі не пакрыўдзіўшыся.
— Хочаце? пойдзем сёньня гуляць?
— Пойдзем, пойдзем! — падхапіў настаўнік. — Вы можа не паверыце, а ў мяне, чэснае слова, была гэта самая думка, толькі я не адважваўся сказаць вам.
— Дык вы заходзьце да нас.
— Абавязкова і з вялікаю прыемнасьцю.
