— Ну, матушка, калі буду жаніцца, дык вас за свацьцю вазьму, — сказаў Лабановіч.
— Вазьмеце, ваьмеце! Такую высватую вам жонку, што цэлае жыцьцё дзякаваць будзеце. Вы незнаёмы з дачкою каморніка?
— Гэта з паннаю Людмілаю? Не, незнаёмы.
— Яна цяпер тут, у пісара. Вечарам у пісара бліны будуць. Вось вы і падкацецеся да яе. Яна — дзяўчына сымпатычная. Хоць нашаму настаўніку сэрца пераежце.
— Э, матушка! Панна Людміла мае столькі кавалераў, што ў мяне і адвагі няма рабіць да яе залёты.
— Эх, вучыцелька: нічога вы не разумееце. Яна так зацікаўлена вамі, што будзе вельмі рада, калі зьвернеце на яе ўвагу.
— Што-ж? дай божа нашаму гароху ў гаршчок панскі папасьці, — усьміхнуўся Лабановіч.
— Вас сяляне хваляць, — сказаў а. Кірыл: — вы патрапілі заняць настаяшчае палажэньне.
— А за што ім хваліць мяне або ганіць? — спытаў Лабановіч: — у іх сваё дзела, у мяне сваё. Нашы інтарэсы ня стыкаюцца, і нам незашта пасварыцца нават.
— Вы — сукромны чалавек, і гэта робіць вам чэсьць, — адказаў а. Кірыл. — Не, трэба сказаць праўду: Цельшыну шанцуе на добрых настаўнікаў. Толькі што глуш там, як і наогул гэта Палесьсе.
— Жаніцца трэба, — сказала матушка: — тады і глуш не такая страшная будзе.
— Што жаніцца! — махнуў рукою а. Кірыл. — Жаніцца кожны патрапіць, але што з гэтае жаніцьбы?
Тымчасам маладая служанка а. Кірыла, чырвонашчокая паляшучка, прынесла самавар. Селі піць чай. Матушка ўвесь час гаварыла, перадавала вясковыя навіны і розныя плёткі, на якіх яна мела вялікую ахвоту. Паміж іншым, распачала апавяданьне аб змаганьні за панну Людмілу паміж Саханюком і Дубейкам. Але апавяданьне ня было даведзена да канца, бо якраз на гэты момант прышоў і сам Саханюк.
