Назаўтра, чуць толькі разднела, Лабановіч ужо быў на нагах. Ён колькі разоў паглядаў на дом пана падлоўчага, але там было ўсё яшчэ ціха. Настаўнік хадзіў нецярпліва па свайму пакоіку і курыў адну папяросу за другою, прыслухваючыся да зыкаў, што ішлі са двара пана падлоўчага. Ён ужо як мае быць нарыхтаваўся ў дарогу: сабраў курэцкія прылады, паставіў у куток свой кій і, выбраўшы добрую часіну, вышаў з дому.
Цельшынская школа стаяла на рагу дзьвюх вуліц. Адна вуліца, прасторная, роўная, шырокая, ішла на зялезную дарогу, другая, невялічкая, бегла ў поле і зараз-жа канчалася, перайшоўшы ў дарогу. На перасеку гэтых вуліц, каля саменькай школы, стаяў высачэзны крыж. Ён заўсёды прыцягаў на сябе ўвагу настаўніка і рабіў на яго моцнае ўражаньне. Гэты высокі пануры крыж і гэта закінутая сярод палескіх трушчобін школа стаялі, як сіроты, і, здавалася, цесна туліліся адно да другога, як-бы ў іх была адна доля. Лабановіч вышаў на прасторную вуліцу. Па правую руку да вуліцы падыходзіў частакол двара пана падлоўчага. У куточку дворыка, каля самае вуліцы, стаяла студня. Ступіўшы колькі крокаў па вуліцы, Лабановіч згледзеў так добра знаёмую постаць панны Ядвісі. З вядзёркам у руцэ яна скоранька ішла да студні. Нейкая дрож прабегла па яго жылах, а сэрца ў грудзях застукала мацней. Як пахарашэла яна за гэтыя тры нядзелі! Ён чуў, што яго штось моцна цягнула да яе. Але ён стараўся быць спакойным і ня выказаць ёй таго, што адчуваў ён у гэтую мінуту.
Радасьць, праўдзівая радасьць адбівалася на твары панны Ядвісі; гэта радасьць сьвяцілася ў яе цёмных вачох, яна снавалася на яе губках, такіх мілых, такіх прыветных!.. Чорт-бы вас пабраў, дзяўчаты: баламуціце вы нашага брата і годзе!
Але Лабановіч узяў сябе ў рукі. Нават і цені радасьці не паказваў ён, што ўбачыў яе.
Параўняўшыся з ёю, — а панна Ядвіся стаяла і чакала яго, — ён досыць прыветна сказаў ёй:
— Дзень добры!
