мачыць. Нейкае нездаваленьне, няяснае адчуваньне бяссэнснасьці такога жыцьця, якім жыве ён, пачуцьцё адзіноты пачынала закрадацца ў яго душу. Ён чуў, што яму чагось не стае, чуў, што яму трэба нешта зрабіць, чымся заняцца. Чым? Ён думаў, разважаў, але добрага адказу на гэта пытаньне, які мог-бы задаволіць яго, ён не знаходзіў.
Не! трэба куды-небудзь пайсьці, проста зьняцца з месца і йсьці. Але куды пайсьці? Зайсьці да каго? Настаўнік перабраў у памяці сваіх тутэйшых знаёмых. Ну, усё роўна, куды ні накіравацца! Ён узяў табачніцу, падлажыў тутуну, каб закурыць у часе вандраваньня, і стаў зьбірацца, ня ведаючы, куды пойдзе. Добра было-б даведацца да якое блізшае школы, але бліжэй, як за пятнаццаць вёрст, нідзе ня было тут школы. Ён ужо адзеўся і сабраўся, як мае быць.
— Вам ліст, панічок, прынясьлі ад старасты! — прамовіла бабка, увайшоўшы ў пакойчык, і падала ліст.
Зірнуўшы на конвэрт, на добра знаёмы характар рукі свайго блізкага сябра, Лабановіч распрануўся і стаў чытаць гэты ліст.
Бабка стаяла, падпершы рукою шчоку, і назірала за выразаю твару настаўніка. Подлуг таго, як ён чытаў, мяняўся і яго твар. Паміж іншым, сябар пісаў, як яго падпаілі і хацелі ажаніць з аднэю дзяўчынаю, сваячкаю нейкага дыякана, і як яму прыходзілася выратоўваць незалежнасьць свае асобы, для чаго, ён зьбег самым нечаканым чынам і ў самую рашучую хвіліну. Вясёлая ўсьмешка асвятляла твар Лабановіча. Гледзячы на яго, сьмяялася і бабка.
— Ад каго-ж, панічыку, такі ліст? — запытала цікавая бабка.
— А гэта, бабка, піша адна паненка. Піша, што калі прыеду да яе ў сваты, то пойдзе за мяне адразу, — адказаў ён бабцы.
— А што-ж, панічыку, думаць? Абы дзяўчына была добрая, — крыху пакрыўдзіўшыся, зазначыла бабка.
У канцы ліста сябар зрабіў прыпіску. Ён паведамляў аб сьмерці іх сябра, што разам з імі скончыў сэмінарыю.
