Дзядзька Раман, шырокі ў плячах мужчына, ахвотна павярнуўся да настаўніка, засьвяціўшыся прыветнаю ўсьмешкаю, і загрубелымі пальцамі няспрытна ўзяў папяросу.
— А чаго журыціся? — азваўся ён: — дома, нябось, рады будуць пабачыць вас… Вы, пане настаўніку, на ўсё лета едзеце ад нас?
— Так, на ўсё лета, а можа і назусім.
— Зусім хочаце выбірацца?.. Э, пане настаўніку, трэба пажыць яшчэ ў нас. І дзеці палюбілі вас, і мы да вас прывыклі. Да вы-ж яшчэ і не разгледзіліся тут… Хіба-ж вам не спадабалася ў нас?
— Вось так, бачыце, і добра: пабыў сабе нядоўга — і далей. Хоць вачэй людзям не намазоліш. А месца мне тут вельмі падабаецца, і народ тутэйшы добры. Тым лепей па-прыяцельску з людзьмі разьвітацца: самы лепшы госьць — той, хто ў госьцях не заседжваецца.
— Э, не: у вас, мабыць, другая прычына, калі вы хочаце пакідаць нас.
— Да я проста, як той цыган: ня люблю доўга на адным месцы заставацца.
— Ну, вядома, — чалавек шукае, дзе яму лепей, — тонам лёгкага папроку адказаў Раман: — а ў нас — праўда: што можа быць для вас цікавага? Але мы ня пусьцім вас: прыгавор напішам і ня пусьцім…
Но-о! — пагнаў ён коніка.
Конік весела пырхнуў, і рухавей застукалі калёсы па каранёх.
Пачынала цямнець. Побач дарогі пайшоў малады, сакавіты хвойнік. Хвойнік кончыўся, выехалі на вясёлую палянку. Па краёў стаяў рэдкі хваёвы лес. Збоку, направа, бегла чыгунка. Палянка зьмянілася зноў лесам. Лес, атулены мрокам і цішынёю, стаяў нярухліва. Забліскалі першыя зоркі.
— Мінём Яшукову гару, палавіна дарогі застанецца, — загаварыў дзядзька Раман.
— А ці далёка да Яшуковай гары?
— Вярсты яшчэ тры засталося.
— А скажэце, чаму гэтая гара Яшуковаю называецца?
