затоеных глыбінь сэрца і калыша самыя тонкія струны душы. Ніякая іншая пташка, нават праслаўлены салавей, ня можа параўнацца ў сваіх сьпевах з песьняю лясной жаваранкі. Толькі свае песьні сьпявае яна ў бязьлюдных мясьцінах, дзе рэдка бывае чалавек, і мала хто чуе іх. Мэлёдыя-ж яе надзвычайна багатая, разнастайная, дзівосна прыгожая і такая чоткая, такая выразная, што яе можна палажыць на ноты, а мастак-музыка, напэўна, можа выканаць яе на скрыпцы, але афарбоўкі яе тонаў не патрапіць перадаць ніякі музычны струмант.
Лабановіч стаяў і слухаў, як прычараваны, гэты смутна-радасны гімн раніцы, што нейкім дзіўным водгульлем адбіваўся ў яго ўласным сэрцы. Яму здавалася, што ён ужо раз перажываў тое самае, што зьвінела і цяпер у яго душы, толькі ніяк ня мог прыпомніць, калі гэта было. Ці гэта яму толькі сьнілася?
— З-за аднае такое раніцы варт не паспаць яшчэ адну ноч, — — азваўся, нарэшце, ён і зірнуў на Садовіча, бо той ужо цягнуў яго за рукаў і некалькі разоў казаў:
— Пойдзем, брат.
І яны пайшлі.
У двух вярстах перад імі раскінулася іх роднае сяло Мікуцічы.
— Высьпімся, брат Стары, пасьля ўсіх гэтых згрызот, адпачнем і тады будзеш думаць як і што.
— Не ўспамінай ты ўжо пра іх. Усё гэта трынь-трава. Мала што было — і гэта трэба перажыць. Для мяне ўся гэтая панямоншчына — проста як нейкі паскудны сон.
Чым бліжэй падыходзілі яны да сяла, тым з большаю ўладаю апаноўвалі іх думкі і настроі свайго сяла, і кожны з іх пасвойму перажываў іх.
— Ведаеш, брат, што: астануся я тут за настаўніка. Што ты на гэта скажаш, Стары?
— Чаму-ж табе так захацелася тут быць?
— Сваё, ведаеш, сяло, свае людзі. Буду працаваць для сваіх.
— А я на тваім месцы не астаўся-б тут, — заўважыў Лабановіч.
