Садовіч ціхенька падышоў да Тараса Іванавіча і напомніў яму аб трох рублёх доўгу.
— Браток ты мой родненькі! Я-ж голы астаўся: сем рублёў прасадзіў!.. Пачакай трохі.
Калі на першы банк банкіры не знаходзіліся, то цяпер іх выскачыла адразу цэлых тры.
— Я дзяржу банк! — загарланіў Памахайлік.
— Банк стаўлю я! — замітусіўся старшыня.
— Шыш аднаму і другому, — грымнуў Тарас Іванавіч і схапіў карты, расчышчаючы месца за сталом.
— Я першы сказаў!
— Паставіш яшчэ, чорт цябе ня возьме! — сказаў Тарас Іванавіч і палажыў на стол тры рублі.
Скрыва глянуў Памахайлік.
— Гэта-чорт ведае што! З рук вырываць карты!.. Бочка! — дадаў ён, панізіўшы голас.
— Заткніся, кадзіла… добрасьмярдзючае! — Тарас Іванавіч павярнуўся да Памахайліка, акінуў грозным вокам.
— Ціха вы, усе нагуляецеся, — лагодненька сказаў да іх Зязюльскі.
Тарас Іванавіч пачаў раздаваць карты.
— Табе колькі даць, масла ты лампаднае? — спытаў ён Памахайліка ўжо тонам згоды.
— Не хачу на твой банк карты браць.
Памахайлік сядзеў надзьмуты.
— Каяцца будзеш: карты бяручыя.
— Ну, давай.
Злосьць у Памахайліка прайшла.
— Піва, горла прамачыць!
— Базыль, пасылай па піва!
Базыль не спрачаецца. Ён нічога ня мае проціў піва і адлічвае грошы на тузень піва, бо ён-жа выйграў.
На сцэну выходзіць Ёсель, зьнікае, а праз нядоўгі час тарабаніць поўны кош піва.
Банк Тараса Іванавіча цягнецца доўга. Грошы прыходзяць і выходзяць. Садовіч некалькі разоў даведваецца свае кішэні. Зязюльскі дыплёматычна адышоў ад свайго „вучня“, бо „настаўніцкія“ дарады аказваюцца марнымі.
