Ён ня мог далей гаварыць і толькі безнадзейна махнуў рукой.
Покі Зязюльскі выліваў смутак свайго сэрца, сабралася амаль што ўся кампанія. Падышоў вядомы ўжо старшыня Брыль Язэп, памоцнік пісара, Савось Карэнчык, бяссочны, як таран, вяртлявы, суятлівы хлопец, і дзяк з цэрквы сьв. Магдалены, Майсей Памахайлік. Яго яшчэ называлі „места пячаці“. Гэтая мянушка вышла з сфэры валаснога праўленьня, бо там галоўным чынам былі блянкі з літарамі М. і П., дзе і ставілася пячаць. Дзяк належаў да тыпу людзей, якіх звычайна называюць цьвілымі або сьметанковымі. Ён быў крыклівы, гарласты і сваё права бараніў з такім жарам, што толькі адзін Тарас Іванавіч Шырокі, стукнуўшы кулаком-молатам перад носам Памахайліка, наводзіў на яго страх і змушаў Заціхаць.
Садовіч і яго прыяцель на першых часах адчувалі сябе трохі нялоўка сярод гэтае кампаніі, асабліва Лабановіч, і чакалі, што будзе далей. То той, то другі з гасьцей перакідаўся з імі адным-двума словамі, але агульнай тэмы для гутаркі не знаходзілася, як-бы гэтыя людзі выпадкам сышліся дзесь на вакзале, чакаючы поезда.
— Што-ж гэта Найдуса няма? — запытаўся Тарас Іванавіч. Ён добра ведаў, чаму няма Найдуса: Найдус каля новае настаўніцы пакручваецца, але трэба-ж было даць тон і нейк прыступіць да справы.
— Найдус ведае, дзе трэба хадзіць, — чмыхнуў сядзелец.
— Да яны зараз прыдуць, сказаў Карэнчык, — Тамара Аляксееўна і мяне заклікала, каб разам прыйсьці, але я не хацеў ужо станавіцца Найдусу ўпоперак дарогі.
— Чуеш, брат Стары, — шапнуў Садовіч прыяцелю: — давай, брат, адцісьнем Найдуса!
— Ну, што-ж? папробуй, — ціха адказаў Лабановіч.
Садовіч, яшчэ ня бачачы новае настаўніцы, кашлянуў басам, падаў наперад грудзі, — словам прыняў пэўную кавалерскую постаць. А Карэнчык яшчэ дадаў:
