— Калі — кажа — ён ёсьць сапраўды бог, то зноў у школу вернецца. Вось які наш Іван!..
— Да гэтага ад яго можна спадзявацца, — заўважыў Лабановіч.
— А цяпер мяркуецца цара з царыцаю прапіць і ехаць у Амэрыку.
Павядзеньне Івана Тарпака разьвесяліла маладых настаўнікаў. Пры гэтым успомнілі яго сэмінарскую біографію.
Гэта быў здольны хлопец, але страшэнны гультай, трымаўся з усімі незалежна, да лекцый гатаваўся слаба. Я калі яго выклікалі да дошкі і ён пачынаў зьбівацца, то на ўвагі настаўнікаў звычайна адказваў.
— Я спужаўся, — і пры гэтым рабіў міну зусім перапалоханага чалавека.
Хлопец ён быў здаравенны, грудасты, шырокаплечы і гэтыя яго „пярэпалахі“ выклікалі агульны сьмех. Адзін з настаўнікаў, акінуўшы поглядам яго фігуру, сказаў яму:
— Да чаго-ж табе пужацца? Ты-ж можаш сьцерці мяне ў парашок.
І тым ня меней на гэтых пярэпалахах Іван Тарпак шчасьліва даехаў да канца сэмінарскага курсу.
Сонца зьвярнула з поўдня, было досыць горача. Садовіч сеў на сваёй накідцы, зірнуў на дарогу і сказаў:
— Што, Стары, пойдзем можа?
— Давай будзем рухацца.
Зрабілі кароткую нараду, якою дарогаю ім пайсьці дамоў, бо дарог было некалькі. Кожная з гэтых дарог мела свае пэўныя перавагі ў параўнаньні з другімі і чым-небудзь уступала другім.
— А ведаеш ты што, — сказаў Лабановіч: — а давай пойдзем на Панямонь? Зробім там прывал…
— А гэта ідэя! — падхапіў Садовіч: — і ўжо калі на тое пайшло, то давай зойдзем там да Шырокага. Ён мне, гад, яшчэ з каляд астаўся вінен тры рублі картачнага доўгу.
— Ідзе, — адгукнуўся Лабановіч.
Сябры падняліся, паправілі свае гарнітуры і павярнулі на Панямонь.
