— А чорт жа яго бацьку ведае, што яно тут пішацца, — адказвае селянін і вельмі шкадуе, што нё ўдалося даведацца, аб чым пішацца ў гэтых лісткох.
Калі-ж проклямацыя пападзе ў рукі папа, то ён злосна блісьне вачыма і запытае:
— Дзе ты яе ўзяў?
— У саломе на возе знайшоў.
— Гэта ёсьць богомерзкае пісаньне, і пячаць анціхрыста прыбіта на ім. Такія рэчы трэба аддаваць у паліцыю. А яшчэ лепш, калі спаліць яго на месцы.
— А што-ж тут, бацюшка, пішацца, — пытае праз меру зацікаўлены паляшук, а бацюшка запальвае сьвечку, каб спаліць проклямацыю.
— Калі злы дух намерваецца спакусіць чалавека, то ён абяцае яму залатыя горы. Вось і тут ён робіць тое самае. Ад гэтых прахвостаў, што пішуць такія лісткі, адступіўся бог, і ў вар‘яцтве сваім кажуць яны: „няма бога, і ня трэба цара“. Сьвятое ж пісьмо нас вучыць: „Усякая душа няхай слухае начальства, бо начальства пастаўлена ад бога“.
І а. Мікалай падпальвае проклямацыю.
А калі такая проклямацыя трапіць да дзяка, то ён забірае яе, хавае ў кішэню.
— Я аддам яе старшыні, а старшыня перадасьць па начальству.
А ў кватэры настаўніка гэтыя проклямацыі давалі багаты матэрыял для гутарак. Гутарка вялася і па зьместу проклямацыі і аб тых людзях, што складаюць іх.
Старога Бязручку дзівіць спрыт гэтых невядомых людзей, што так лоўка падкідаюць проклямацыі.
— Ну і лаўкачы, згінь іх маты: так падсунуць, што і не пачуеш!
Некалькі дзён падрад ліў дождж.
Гразь непралазная, клейкая гразь затапляе дарогі. Каляіны заліты вадою. Па нізінах, як азёры, стаяць шырокія лужыны. Ні прайсьці, ні абмінуць іх. Холадна, золка, пуста і глуха. Спустошаныя, зьнясіленыя, як-бы памерлі гэтыя прасторы Пінскага Палесься. Толькі шэрыя плямы людзкіх
