БЕЛЬ
I.
Ціха, лагодна патрусілася з неба. Потым завіхрылася маладым, жвавым карагодам. У дзівосных, адчайных скоках замітусілася, быццам хацела падражніцца, пашкуматаць трохі счарнеўшую старую зямлю.
І ўрэшце ўзьляглася — цяжка, пухка, пластом ваты; захінула, сьціснула ў мякка-ўпартых абнімках.
Бель… Першая бель — прывітаньне доўгачаканай гасьцюхі-зімы…
Весела, радасна спатыкаць першы сьнег!
Чаму?
Можа таму, што сьмерць прыроды ярка адзначае, быццам падкрэсьлівае жыцьцё чалавека? Мо‘ затым і настрой тады ахапляе чалавека такі, што жыць, разгарнуцца, упіцца жыцьцём хочацца? Мо‘ затым гэта сьмяротнае адзеньне, гэты саван прыроды — бель абурае душу чалавека, цягне яго некуды ў зачарованы прасьцяг, туды, далёка па гэтым бяскрайным белым дыване, на спатканьне чамусь невядомаму, сьветламу?
Можа і затым? Але ладна…
Гэта пачалося яшчэ ўлетку, калі горад купаўся ў едкім пылу. Тады былі сонечна-сьветлыя, палкія дні, якія падскварвалі, як на патэльні, праціналі душнаю млявасьцю, і вечары халаднаватыя, ціхія.
Данілу Чаборскаму дні былі — жорсткая праца ў заводзе, а вечары — або сходкі якія, або нудная сумятня, дробныя жыцьцёвыя клапоты.
Ён любіў, калі сходкі. Зьбярэцца чалавек паўсотні комуністых, а часам завод увесь. Прамовы, спрэчкі…
І адчуваеш сябе тады часткай чагось вялікага, значнага. Расьцеш неяк, уздымаешся, адчуваеш сябе ня проста работнікам, а нечым вялікшым і патрэбным. Мо‘ тым пасам, што спавівае рухавыя колы ў заводзе?
