— Дзела ёсьць.
— Якое?
— Пачакай! У двух словах ня скажаш… Сядай во…
Матрос сей.
— Давай цыгарку!
— На! і прыгатуйся да надта важнага…
— Прыгатаваўся ўжо. Пачынай!
— Колькі ты можаш набраць надзейных людзей?
— На каго?
— На зарубу.
— Многа трэба…
— Як многа?
— Дзесяць чалавек.
— Слухай, Матрос, ты ня выспаўся сёньня ці мо‘ жартуеш?
— А што?
— Ды тое, што сам ня ведаеш, што вярзеш. Я думаў тэлеграфаваць у N, каб роту прыслалі…
— Ладна! Як зловім, тады тэлеграфуеш… Цяпер пачакай… Але расказвай, як і што…
Гуторскі расказаў усё папарадку.
— Маёнтак Купрыянава я ведаю добра, — пачаў разважаць Матрос.
І хоць ён ні на дробачку не зьмяніў выразу свайго шырокага, буйнага твару, але відаць было, што ён закіпеў, загарэўся ваяўнічым запалам.
— Маёнтак я добра ведаю… Там лес ці-то парк… вялікі, гушчарны… а за ім — Дняпро. У самы бераг упіраецца парк… З Дняпра прыдзецца і падцікацца, бо на дарозе варту паставяць… Так… Лодкі трэба… лепш за ўсё на лодках. Лодкі ў Тросьне на перавозе возьмем… Ну, акружым… Калі варта будзе зьнімем… мае хлопцы мастакі на гэта…
— Ну, а там пабачым… Яшчэ трэба абмеркаваць…
— Ну, дык як з людзьмі?
— Усяго атраду ня буду браць. Выберу чалавек пятнаццаць…
— Глядзі, каб мала ня было… Гэта-ж ня злодзей які, банда цэлая…
— Гэта мая справа. Адпаведнасьць бяру на сябе.
— Добра… Я сам таксама паеду.
— Яшчэ лепей. Толькі з умовай: мне не замінаць… Загадаў ніякіх, апрача маіх… Там ты не начальнік, а падуладны…
— Аб гэта ня турбуйся. Я ня маю ніякага замеру памыкацца на тваю вайсковую ўладу. Усе загады твае буду спаўняць няўхільна.
