Да каго пайсьці? Васілёк — той сам у бацькі на хлебе… Хіба ў двор? Так гэта найлепей. Там татулька з матулькай, яны прымуць, не прагоняць родную дачку…
— Я заўтра ў двор паеду, Ахрэм. Ты мне каня дасі?
— Не ўжо, няхай ён цябе вязе, куды хоча.
Як пачула гэта Марылька, адразу быццам гара з плеч скінулася. Згінула жаласьць, што ўжо зарадзілася была ў мяккім сэрцы жаночым, замест яе закіпела варожасьць.
— Добра. І без цябе абыйдуся.
Больш не хацела гаманіць, пайшла вон з хаты…
VI
Ахрэм ня знаўся з бабай Гаўрыліхай з таго часу, як жаніўся на Марыльцы. Ня то, што ў злосьці былі, а так неяк ня ладзілася паміж іх сяброўства. Было гэта, мусіць, затым, што Ахрэм ня ўзяў дачкі Гаўрыліхінай, а старая Гаўрыліха на гэта дужа спадзявалася. Вось з гэтага, пэўна, і пачалася іхняя нязгода. Цягнулася б яна мо‘ й да самай сьмерці Гаўрыліхінай, якая ўжо во-во павінна была стацца, каб ня тая бяда, якая нечаканым гнётам узьляглася на Ахрэма. Яна й штурханула яго ў хацёнку Гаўрыліхі — старую, крывую, падсьлепаватую, як і яе гаспадыня.
Увечары хацёнка Гаўрыліхі карчом карузлым пад двума вялізнымі бярэзінамі хаваецца. Ня сьвеціць вакенцамі-шчэлкамі, бо Гаўрыліха ніколі сьвятла ня паліць.
Ахрэм ледзь намацаў нізенькія дзьверы, што палахліва адкінуліся назад, быццам хацелі ўцячы ў сярэдзіну хаты.
У хаце ціша. Каб ня сударгавае сапеньне недзе ў кутку, Ахрэм падумаў-бы, што нікога няма ў дварэ.
— Хто там? — цяжка прарваўся скрозь сапеньне рыпучы напружаны голас. Цяжка гаварыць Гаўрылісе — дыхавіца апанавала старую.
— Добры вечар, бабулька! — нясьмела гукнуў Ахрэм.
Старая не адказала адразу. Ахрэм слухаў, як сіпіць недзе ў цемры і здавалася яму, што злуецца старая Гаўрыліха.
— Ну, якім ветрам цябе занясло, га? — зарыпела ўрэшце.
— Прышоў да цябе на параду.
— Ай што здарылася?
— Затым і прышоў…
— Ага, як бяда, тады і да бабы Гаўрыліхі, а пакуль няма бяды, дык і ня ўспомніць… Ну, кажы, што ў цябе?
Страшна рабілася ад гнеўнага голасу старой. Пачаў гаварыць ціхім дрыжачым голасам:
— З жонкай у мяне ладу няма…
