І моладзь тут трэцца. Хлапчукі, дзяўчаты — яны, вядома, больш жартуюць, дурэюць, каханьнем практыкуюцца. Але часам, як надакучыць гарэзваць, і яны лезуць за стол.
— Старшыніха, дай газэтку!
— Старшыніха, дай кніжку цікавую…
А дзядзька Лявон важна зазначае скрозь піпку:
— Якая табе старшыніха… Камісар! Во як, дурань зялёны!..
А на „ражство“ што было, як Рыгораў Мікола прыехаў!
Мікола ў горадзе вучыцца. Як прыехаў, сабраў хлопцаў, дзяўчат ды і кажа:
— Давайце спэктакль паставім!
Ну, дык што ж… і паставілі. Ды яшчэ як! На ўсю акругу загрымела. У сьвірні, дзе спэктакль ставілі, ад людзкога натоўпу замалым сьцены не праламаліся.
Гануля таксама іграла на сцэне. Што-ж, што старая трохі… Абы дух малады! Яшчэ як ролю „Альжбеты“ выканала — проста любата!..
Дык во, як было. А пад вясну зьмянілася.
Нешта раз Гануля паперку атрымала. Пісалася:
„Ганне Ахрэмчыкавай. N-скі павятовы аддзел па працы сярод кабет запрашае Вас да пастаяннае працы ў названым аддзеле. Аб згодзе паведаміце“.
Гануля без канца чытала, перачытвала паперку. З усіх бакоў яе аглядала. І верыла і ня верыла. А сэрца, быццам клявец па касе, — цюк-цюк-цюк!..
Дужа ўзрадвалася Гануля. Перад вачмі шырокія, раскошныя, прывабныя прасьцягі разьвярнуліся.
Праца. Вялікая праца. Шмат работы, карыснай, цікавай. І ўсё дзеля сваёй пакрыўджанай гаротнай сястры.
Толькі шкода было Ганулі пакідаць сваю вёску. Родная вёска. Радзілася тут, узрасла, узгадавалася. Тут першае шчасьце, дзявочае шчасьце пазнала, тут і пакутвала.
Але гэта-ж ня ў дальны сьвет… Пэўна, ня раз прыдзецца сюды прыяжджаць, даведвацца.
І Гануля, вядома, паехала.
Дык во якой стала Гануля!..
