цельнага… Трэба неабхадзіма, каб усё вобчаства па свайму собсьцьвеннаму дабравольнаму жаланію і страмленію прыняло катэгарычаскае пастанаўленьне ў хадатальсьцьве аб роўнамерным разьдзеле зямельнай собсьцьвеннасьці…
— Гэта, значыць, зямлю перадзяліць?
— Ясьцесьцьвенна…
— Вунь як… Ну, гэта, брат, пачакай!..
— Яны-б згадзіліся…
— Гэта, значыць, працавалі, працавалі, а цяпер чорту лысаму, лайдаку спрадвечнаму… Не, дзякуй за гэта!
Белабрысы зрабіў выгляд, што хоча сказаць нешта дужа сьмешнае і прапішчэў:
— Ты, кажам, працаваў, а яны лайдачылі… А нашто ты найміта дзержыш?.. Гэта, брат, нельга… Толькі сваімі рукамі можна працаваць, а гэта ўжо будзе… таварыш пісар, як гэта завецца?
— Эксплёатацыя…
Некаторыя зарагаталі…
— А цяпер, — дадаваў белабрысы, — ты павінен аддаць свайму батраку палавіну зямлі, палавіну жывёлы…
— І ўзараць яму на першы раз.
— Не, брат, хутчэй ён падавіцца, пакуль я яму дам хаця атопак.
— Бацюшка йдзе!
— А… час ужо…
— Дачакаліся ўрэшце…
— Дык як, значыць, яму дзесяціну адрэжам? — запытаў старшыня.
— Як-жа, трэба… Каб гэта так, а то яго-ж пожню і дзяліць будзем…
— Гэта-ж не яго, а царкоўная…
— Ну, гэта ўсё роўна…
— Таварыш пісар, а як у паперцы сказана? Га?.. — зноў залапатаў белабрысы. — Між бяднейшых разьдзяліць, а?
І зноў пасыпаўся дробным, прыдушаным сьмехам…
— Усе ўсталі… Падышоў поп… яшчэ малады, з рыжай бародкай…
— Здраствуйце!..
— Дзень добры, бацюшка!..
— Ну, што, „таварышы“, рабаваць нарыхтаваліся свайго бацюшку?..
— Ды не, бацюшка!.. Якое там рабаваць… Мы можа-б і зусім ня бралі ў вас, дык усё роўна возьмуць гэтыя — усякія там Цішкі ды Шлёмкі… Раз папера прышла, значыцца, каб царкоўныя пожні падзяліць між бяднейшымі сялянамі…
