Мікіце неяк аж шкода было, што шыбка мелецца. Хацелася каб як даўжэй цягнулася мліва, здавалася, што ад гэтага прыбавіцца белай, пуховай мучыцы.
Трэба было толькі зірнуць у гэты час на Мікіту, на яго шчырую працу, на міну, з якой ён усыпаў у мех муку, каб адразу згадаць, што дзеецца ў яго сярэдзіне.
А там было сьвята цэлае. У гэты час Мікіта забыўся аба ўсім-чыста на сьвеце і ўвесь аддаўся пачуцьцю поўнага здаволеньня… Дый як-жа ж! Колькі працы трэба было яму палажыць, колькі гора, трывог перажыць, каб убачыць перад сабой гэтую беленькую мучыцу, гэты пачатак і канец усяго ў жыцьці селяніна! Дык і ня дзіва, што ён глядзеў на яе, як на сваё роднае дзіцё і з асаблівай уцехай песьціў яе сваймі рукамі, загадзя разважаючы, як ён прывязе яе ў двор, паставіць у запеччы і будзе спакойна чакаць вясны.
Сёлета Мікіту пашанцавала. Урадзіла зусім добра, і, хаця зямлі ў яго лічылася ўсяго дзесяціны са тры, дый няўдоб‘я парадкам, а ўсё-ж, як-ні-як, а коп 40 жыта нажаў, ды ярыны — блізка каля гэтага. Праўда, прышлося трохі адсыпаць у казну, але што-ж зробіш: і гэта трэба. Ды ўсё роўна хапіла пуню паставіць, справіць тое-сёе, а цяпер зьмеле, дык да новага й на спажытак хопіць.
Перад вачмі Мікіты паплылі прыгожыя, сьветлыя малюнкі будучыны. Ён ужо, як на яву, бачыў сябе заможным гаспадаром, з добра наладжанай гаспадаркай, з поўным сьвірнам, з цэлым стадам жывёлы…
Марылася яму нешта й зусім салодкае, аб чым ён неяк ня то сароміўся, ня то баяўся мысьліць: гэта тое, што можа праз колькі месяцаў дасьць яму яго маладая ненаглядная Арынка…
Па Мікітаваму твару сама сабой пацягнулася давольная ўсьмешка…
— Памажы божа!
Мікіта, здрыгануўшыся, абярнуўся. А бадай ты згарэў! Каго толькі не жадаў пабачыць Мікіта ў гэтую часінку, дык гэта Ягора Даўгога. А ён, як здань якая, стаяў ужо ззаду і ўсьмяхаўся нейкай дурной і разам хітрай усьмешкай. Ой, гэта яго ўсьмешка! І брыдка і жудасна ад яе робіцца. Вочы сабачыя бегаюць па бакох, што мышкі, быццам баяцца сустракацца з чужым поглядам. А вусны неяк хваравіта скрыўлены быццам гавораць з зларадзтвам:
— Усё знаю, мой міленькі, усё. Усе думкі твае бачу.
